دكتر علی الطائی (۱۹۴۲ – ۲۰۱۸) در روستای بستان از نواحی غرب اهواز و در خانوادهای اهل علم، ادب و شعر که ریشه آن به قبیله طی بازمیگردد، چشم به جهان گشود.
او تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در شهرهای مختلف اهواز گذراند و سپس به تدریس در عبادان (آبادان) پرداخت. در ادامه برای ادامه تحصیل به تهران رفت و طی چهارده سال زندگی در این شهر، موفق به دریافت لیسانس و فوقلیسانس جامعهشناسی از دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران شد.
پس از آن، به وزارت علوم و آموزش عالی منتقل گردید و مسئولیت بخش مهمی از این وزارتخانه یعنی سازمان سنجش آموزش کشور را بر عهده گرفت، اما به دلیل عرب بودنش با مخالفت ساواک از دستیابی به ریاست این سازمان بازماند.
پیش از عزیمت به آمریکا، پژوهشهای متعددی انجام داد؛ از جمله درباره ایرانیان بازگشته از عراق (معاودان) و چگونگی گذران اوقات فراغت جوانان در تهران. او در سال ۱۹۸۲ در آمریکا موفق به اخذ دکترای جامعهشناسی شد. رساله دکترایش با موضوع «تئوری انقلاب اجتماعی با نگاهی به انقلاب اسلامی ایران و انقلاب جمال عبدالناصر در مصر» نوشته شد.
در آمریکا ابتدا در دفتر اطلاعرسانی اتحادیه عرب در دالاس فعالیت کرد و همزمان تدریس جامعهشناسی خاورمیانه را در دانشگاه ایالت تگزاس آغاز نمود. سپس بیش از سه دهه در دانشگاه شاو (کارولینای شمالی) به تدریس جامعهشناسی پرداخت.
از آثار منتشرشده او در ایران میتوان به کتابهای بحران هویت قومی در ایران، عرب خائن نیست و ناگفتهها اشاره کرد که با استقبال گسترده بهویژه در اهواز همراه شد.
دكتر علی الطائی بیش از چهار دهه دور از وطن زندگی کرد و بخش بزرگی از عمر خود را صرف پژوهشهای مرتبط با اهواز نمود. او سرانجام در تاریخ ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۸ در آمریکا درگذشت.





